543326_3_1

Lolita

“Lolita, light of my life, fire of my loins. My sin, my soul. Lo-lee-ta: the tip of the tongue taking a trip of three steps down the palate to tap, at three, on the teeth. Lo. Lee. Ta.
She was Lo, plain Lo, in the morning, standing four feet ten in one sock. She was Lola in slacks. She was Dolly at school. She was Dolores on the dotted line. But in my arms she was always Lolita”.

«Λολίτα, φως της ζωής μου, φωτιά των λαγόνων μου. Άμαρτημά μου εσύ, ψυχή μου. Λο – λί – τα: η ακρούλα της γλώσσας να έρπει τρεις φορές, τρία βήματα στον ουρανίσκο πριν ραπίσει, τρις, τους κοπτήρες. Λο. Λί. Τα.
Λο, σκέτη Λο, τα πρωινά, ένα σαράντα εφτά και με χαμένη τη μια κάλτσα. Λόλα με το παντελονάκι. Ντόλυ στο σχολείο. Ντολόρες στο χαρτί, στη διακεκομμένη γραμμούλα. Μα στην αγκαλιά μου πάντοτε Λολίτα».

…έτσι ξεκινάει η «Lolita» (1955), το ξακουστό μυθιστόρημα του Vladimir Nabokov, που εξιστορεί τον καταδικασμένο έρωτα ενός κοντά στα 40 άντρα και ενός δωδεκάχρονου κοριτσιού. Ένα καταραμένο ειδύλλιο, ένα πάθος ανεξέλεγκτο, που κυριεύει έναν 37-38αρη διανοούμενο για ένα ανήλικο κορίτσι, το οποίο με την πρώιμη σεξουαλικότητά του και την προκλητική θηλυκότητά του θα τον οδηγήσει σε μία σειρά από βασανιστικές περιπέτειες, μέχρι την άσχημη κατάληξη της ιστορίας.

21644-48378

Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλιου, αν και με αφετηρία τα ερωτικά ένστικτα και τις φαντασιώσεις του καθηγητή, δεν αποτελει μια απλή εξιστόρηση καποιας ακραίας εμπειρίας. Η καταγραφή μιας αλληλουχίας γεγονότων δεν εξηγουν την απόλυτη αμηχανία μπροστά στην αδυναμία κατανόησης των ανθρωπίνων εμμονών. Αλλωστε η Λολίτα αποδεικνύεται τελικά πιο διεφθαρμένη από τον καθηγητή. Αυτη ειναι και η ιδιαιτερότητα του έργου: η λεπτότητα της ψυχολογικης διεισδυσης που σε βαζει σε φρενιτιδα ψάχνοντας εναγωνίως για εξηγήσεις οι οποίες κάθε άλλο παρά είναι προφανείς. Φυσικά παίζουν καταλυτικό ρόλο η ανεπανάληπτη ικανότητα του Nabokov στη σύνθεση της πλοκής όπως και στο παιχνίδι των λέξεων.

Και ενώ η «Lolita» είναι από τα πιο γλωσσικά παιγνιώδη μυθιστορήματα, όταν πρωτοεκδόθηκε το 1955 είχε ένα απλό και συντηρητικό πράσινο εξώφυλλο, κατόπιν απαίτησης του ίδιου του συγγραφέα, αν και ο ίδιος δήλωνε ότι ειναι σκλάβος των εικόνων μέσω του John Krug, του ιδιοφυούς φιλοσόφου στο “Bend Sinister”.

Kubrick,_Lolita

Οι περισσοτεροι έχουμε στο μυαλό μας την αφίσα της ταινίας του Stanley Kubrick που προβλήθηκε το 1962. Το νυμφίδιο, τα γυαλιά ηλίου σε σχήμα καρδιάς, το γλειφιτζούρι στο στόμα και το βλέμμα όλο υπονοούμενα. Αυτό το στερεότυπο της σεξι προκλητικής παιδούλας διάφοροι νέοι γραφιστες θέλησαν να ανατρέψουν σε ενα βιβλιο με τίτλο “Lolita – The Story of a Cover Girl”.

Προσωπικά πιστεύω ότι το κατάφεραν… εν μέρει. Εσείς τι λέτε;
Για δείτε.

543324_1_2

543330_7

543340_17

lolita_storyofacovergirl_paulascher2

lolita_storyofacovergirl_linnolofsdotter

lolita_storyofacovergirl_jessicahische

lolita_storyofacovergirl_headsofstate

lolita_storyofacovergirl_ellenlupton

lolita_storyofacovergirl_debbiemillman

lolita_storyofacovergirl_andypressman

543339_16

543337_14

543335_12

543336_13

543334_11

543332_9

543331_8

543329_6

543328_5

543327_4

lolita_storyofacovergirl_henryseneyee

Eυφροσύνη Παυλακούδη

Άθεη εκ πεποιθήσεως που επιζητεί την έκπληξη στα απλά και την πολυπλοκότητα στα απλουστευμένα, που θεωρεί πως η ηθική είναι η αδυναμία του εγκεφάλου όπως έλεγε και ο Ρεμπώ. Κατά τα άλλα, είναι Internet/Summer/Winter/Tequila addict, book lover, concert goer, σινεφίλ, με ιδιαίτερη αδυναμία στους David Cronenberg, David Lynch και Atom Egoyan, ενώ λατρεύει τα ταξίδια, τη φωτογραφία (κυρίως Bokeh, Black & White), την street και video art, τα χρώματα, τους τσιγγάνους, τη θάλασσα και γενικότερα το καινούργιο.

Αν την ρωτήσεις τι την χαρακτηρίζει είναι αυτό που οι φλεγματικοί Άγγλοι ορίζουν ως diversity. Πόσο μάλλον με τις μουσικές της επιλογές όπου electro, techno, new wave, synth pop, punk, trip-hop, κλασσική, ρεμπέτικo και όπερα (ποτέ οπερέτα, μπλιάχ) συνυπάρχουν ομοιόμορφα.

Αγαπημένες της φράσεις είναι:

(α) «Η αναποδιά έχει μια μονιμότητα πεισματική• αποτελεί όπως λέμε τον κανόνα. Όπου σημαίνει ότι αν καταφέρνουμε να ζούμε βέβαια, ζούμε από τις εξαιρέσεις. Προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτε, ακριβώς για να συμβεί επιτέλους κάτι, έξω και πάνω από τη χλεύη.»,

(β) «Οι προσωπικές σχέσεις διατηρούν την ισορροπία τους χάρη σε ορισμένο απόθεμα σιωπής, σοφής ασάφειας, ακοινώνητης εσωτερικότητας και συχνά ανεξήγητης φυγανθρωπιάς.»

και (γ) «A story should have a beginning, a middle, and an end... but not necessarily in that order.»,

ενώ συνηθίζει να λέει: «Είσαι καλά παιδάκι μου; Ο μόνος που μπορεί να με ελέγξει είναι ο εαυτός μου κι αυτός, όμως, τις περισσότερες φορές χωρίς επιτυχία».

Motto: This is my voice, my weapon of choice.